Rozdział 2

Rozdział II

„Ucieczka”

Siedząc w fotelu wznoszącego się samolotu Maria rozmyślała o tym, co zostawia za sobą i o tym, co może ją czekać. To pierwsze sprawiło,że zakręciły jej się w oczach łzy. Pomyślała o Marku, kochanym, zawsze pewnym, czasem czułym. Wielkim dziecku,które kochała na równi z rodzoną dwójką. Myślała o Majce i Maćku, jak zareagują, czy będą tęsknić. Myślała o tym, jak wyglądało jej życie przez ostatnie dziesięć lat. Nie żałowała niczego,broń Boże. Miała dwójkę zdrowych,mądrych dzieci, męża, który pracował w rozsądnych godzinach i potrafił utrzymać rodzinę i dodatkową pracę, która pozwoliła jej zebrać całkiem niezłe „zaskórniaki”. A jednak czegoś w tym życiu zbrakło, coś potoczyło się w nieodpowiednim kierunku.

W pewnym momencie przestała być Marią, stała się Panią Kwiatkowską. Żoną swojego męża, towarzyszącą mu na firmowych imprezach. Mamą Mai i Maciusia, udzielającą się w klasowych trójkach, zbierającą fundusze na wyjścia do teatru i po nocach szyjącą stroje dla gromady z kółka teatralnego. A gdzie do cholery była Maria?? Z każdym rokiem małżeństwa znikała, wtapiała się w tło. Nie było już zalotnych spojrzeń, krótkich spódniczek i imprez do rana. Były pieluchy, potem zebrania, spacerki. Niekończąca się pętla rutyny, coraz ciaśniej zaciskająca się wokół szyi, aż zaczynało brakować powietrza. Gdzieś w labiryncie spraw ważnych i bardziej ważnych zgubiła samą siebie. Zapomniała, kim chciała być, co osiągnąć. Marzenia spakowała na dno szuflady, pod bawełnianymi majtkami. Dzisiaj czuła się jak poczwarka wydobywająca się z kokonu. Przebicie się przez powłokę jaką uwiła sobie sama przez te lata nie było łatwe. Silne więzy przyzwyczajeń trzymały mocno. Nie wiedziała, czemu akurat dzisiaj poczuła się na tyle silna, by je rozerwać. Wiedziała natomiast, że czuje się jak motyl tuż po wykluciu – kruchy i delikatny a jednocześnie świeży i pełen życia. Miała nadzieję, że jej nowe życie potrwa dłużej niż to motyle..

Myśląc o przyszłości Maria widziała na razie białą, czystą kartkę. Chciała na niej napisać życie od nowa, jak rozdział książki albo tekst reklamy. Chciała wykreślić ze swojej twarzy smutek i zmęczenie i zapisać na niej nowe, ekscytujące przygody. Bilet do Gdańska kupiła w ostatniej chwili, sporo przepłacając. Ale nie patrzyła na koszt. Nowe życie było warte każdej ceny. Maria szybko stłumiła ukłucie bólu na myśl o porzuconych maluchach łykiem darmowej whiskey serwowanej na pokładzie. Uśmiechem podziękowała stewardesie i odwróciła twarz do okna. Patrzyła z radością jak ziemia oddala się coraz bardziej i krajobraz pochłaniają chmury. Takie same zasłaniały powoli jej smutne myśli, aż poczuła się jak otulona watą i lekka niczym piórko na wietrze. Maria postanowiła, że od tej pory sama będzie tym wiatrem kierować.

Pierwszy przystanek nowego życia – Gdańsk – to było miasto z jej młodzieńczych marzeń. Maria do tej pory pamiętała jedyną wycieczkę do tego miasta, w którym zachwyciło ją wtedy wszystko. Gorące plaże, klimatyczne uliczki pełne kamieniczek i życzliwość na twarzach mieszkańców. Może i jej wyobrażenia były wyidealizowane a wspomnienia zatarte czasem, ale tęsknota do tego miasta tkwiła w niej od dawna. Już czuła w nozdrzach zapach morskiej soli i słyszała krzyki mew. Czuła wibrującą pod skórą ekscytację, jak małe dziecko, które z nosem przylepionym do szyby wypatruje pierwszej gwiazdki i zaprzęgu Świętego Mikołaja. W myślach zrywała szeleszczący papier odkrywając długo wyczekiwany, wymarzony prezent – nowe życie.

„Jeden dzień, jedna chwila.” - myślała - „Mam tylko jedno, jedyne życie i chcę by było moje własne. Mam prawo! Mam prawo być egoistką..”

Samolot unosił się lekko, za oknami widać było tylko bezmiar przestrzeni. Maria zamknęła oczy i z lekkim uśmiechem na twarzy zapadła w podniebną drzemkę. Wybudziło ją delikatne potrząsanie za ramię.

• Proszę Pani zaraz lądujemy, proszę się przygotować – oznajmiła stewardessa.
• Dziękuję, dziękuję bardzo – nieprzytomnie odpowiedziała Maria.

Przez moment usiłowała sobie przypomnieć gdzie jest i co tutaj robi. Poczuła lekką panikę, aż wróciły do niej wspomnienia poranka. Odetchnęła głęboko kilka razy i spojrzała na miasto za oknami. Gdańsk witał ją deszczem ale dla niej wydał się piękny niczym Majorka. To był jej cel. Wylądowała.